OW Ruigoord 58
PDF – 269.4 KB 30 downloads

Onze eerste flyer, yes!

Wakker worden naast je overleden man...

Lieve mensen,


Van harte welkom op deze feestelijke Opening van Pink with Pride 2017, de allereerste opening van een expositie in deze gloednieuwe GO Gallery!


Kunstwerken uit de hele wereld zien we hier verzameld, met allemaal een uniek, eigen verhaal. Maar voor ik u kan meenemen naar het verhaal achter Sanjay's nieuwe Collectie, kan ik niets anders dan u meenemen naar 12 juni vorig jaar. Een dag die als zovele daarvoor begon.


Zoals gewoonlijk deed ik als eerste mijn ogen open, ietwat brak van een hele dag helpen cateren en nazitten met ietsjes teveel bier. Mijn man, als vanouds, als een Plak Todo tegen mij aan en om mij heen gewikkeld. En met een wekker die liet zien dat ik nog uren lang de tijd had om überhaupt een beetje 'wakker' te worden, werd het hoog tijd voor mijn eerste bakje koffie.
Ik vouwde mezelf tussen de ledematen van mijn man vandaan, en haalde mijn bakje oploskoffie uit de kamer. Terug in de slaapkamer verzamelde ik alles voor het maken van een eerste joint, en vouwde mezelf weer terug in die heerlijk comfortabele positie naast mijn man, me verheugend op een uurtje Blauw Bloed kijken, dat we de vorige dag door onze werkzaamheden hadden gemist.


Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar ergens tegen het einde van mijn uurtje Blauw Bloed bekroop me ineens het rare gevoel, dat die lieve man van mij nu toch wel heel lang in diezelfde positie lag. 'Hey, je bent toch niet dood?' flitste door mijn hoofd. En automatisch gaf ik hem een duwtje met mijn been, waar geen reactie op kwam. En vrijwel meteen geestelijk verlamd door de mogelijke betekenis van dit uitblijven van reactie, liet iets me 'dan maar' zijn adem checken, ... maar nee, tevergeefs. Zijn pols dan misschien? Nee, KUT man, ook die doet het niet! 'Sanjay!!!' en ik sprong uit mijn bed, om 'dan maar', als ultieme test, naar die slapende man van mij te kijken. Ik trok het dekbed over hem vandaan, en zag eigenlijk al waar ik bang voor was. En toen zijn lichaam als een bevroren kippetje reageerde, toen ik hem omdraaide, toen wist ik zeker: 'Sanjay die is dood'.


Ik weet niet hoe vaak ik zijn naam toen heb geschreeuwd, wel dat ik elke centimeter van zijn naakte lichaam heb betast. En terwijl ik alleen maar denken kon: 'Sanjay Poep, wat doe je nou?", zei Sanjay, op een heerlijke 'Sanjay's venijnigst' : 'Je kán het Poep, je kán het!'. 'Maar dit wíl ik helemaal niet!' was het enige wat ik dacht, om vervolgens al zoenend dat heerlijke, nu wat rare stijve lijf, misschien wel voor de laatste x zo te mogen begroeten. Uiteindelijk nam ik zijn hoofd tussen mijn handen en kuste elke centimeter ervan, en genoot van zijn naar 'ietwat teveel drank de vorige avond' ruikende adem uit zijn mond. En terwijl ik zo contact zocht met die mooie man van mij, vroeg ik hem, uiteindelijk: "Maar help me dan Poep, alsjeblieft! Help me om dit góed te kunnen doen. En, mocht dit kunnen poep, blijf er dan ALSJEBLIEFT zo lang mogelijk bij!' En dát, lieve mensen, dát heeft Sanjay gedaan!


Binnen uren was er een team van familieleden en vrienden opgestaan, die leiden tot één van de meest indrukwekkende uitvaarten, hier in de Supperclub te Amsterdam, die ik zelf óóit heb meegemaakt. Ons wettelijk huwelijk zorgde er vervolgens voor, dat ik vrij was om de helft van zijn as naar Suriname te brengen, waar ik hem samen met vrienden en familie op onze trouwdag heb uitgestrooid. Ook bracht ik, naar familietraditie, een deel van de rest van Sanjay's as naar India, waar ik het fysieke afscheid nemen van mijn man, met een soortgelijke ceremonie als in Suriname, in januari van dit jaar, op zijn eigen verjaardag heb afgerond.


Natuurlijk staat na zo'n ingrijpende gebeurtenis je hele leven echt helemaal op zijn kop. En eerlijk gezegd kón ik in het afgelopen jaar ook met níets anders bezig zijn, dan het zo mooi mogelijk uitzwaaien van mijn man. Maar na de onherroepelijk conclusie dat dit dus echt mijn allerlaatste reisjes 'samen met Sanjay' waren geweest, was het intense verdriet dat ik voel als ik terugdenk aan mijn prachtig mooie, intense en übervrije jaren met deze man, de motivatie achter het 'liever een maniertje wilde zoeken', om dat mooie en rijke leven van Sanjay zelf, en ons samen, te verrijken met een 'nog aan te breien staartje'. Et voila: de geboorte van Sanjay's eigen stichting, en de Collectie Stichting Sanjay Ganpat Brouwer. Voor mezelf een uitgelezen kans om én vorm te geven aan het nu bij mij rustende Portretrecht van Sanjay. Gecombineerd met het onder zijn eigen naam kunnen uitdelen van de eventuele opbrengsten, in zijn geliefde homeland Suriname. Mijn manier van het ultieme laatste beetje delen van zijn as, verwerkt in kunstwerken met gestileerde portretten van Sanjay zelf, en onze laatste gezamenlijke wens, om iets voor de LHBTI en of HIV positieve gemeenschap van Suriname te willen doen, samen te brengen in dit Totaal-pakket.


Dank jullie wel voor het willen aanhoren van dit verhaal achter Sanjay's nieuwe werk. Een Collectie die wij op vele manieren zullen inzetten, ter ondersteuning van de realisatie van de enige doelstelling van Sanjay's stichting: het middels het delen van kennis en contacten, en kleinschalige financiële steun, helpen verbeteren van de levens en de leefomstandigheden van de LHBT+ en of HIV positieve medemens in Suriname.


Veel plezier bij het beleven van de expositie!


Ik dank jullie wel.


Johan Ganpat Brouwer